

D4258

@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀཱ་ཏྱ་ཀ་ར་ཎ་བྷཱ་བ་སིདྡྷི། བོད་སྐད་དུ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མངོན་སུམ་དང་ནི་མི་དམིགས་པའི། །དབྱེ་བ་གསུམ་གྱིས་ཡང་དག་འགྲུབ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ནི། ། ཁ་ཅིག་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིས་སྨྲ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་གྲུབ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའོ་ཞེས་བྱ་བར་རིགས་སོ། །དེ་ལ་སྤྱི་ལ་མངོན་དུ་ཞུགས་པ་མི་དམིགས་པའི་གྲོགས་དང་ལྡན་པ་ཡུལ་གཉིས་པ་རིམ་པས་བྱུང་བའི་མངོན་སུམ་གཉིས་སམ། ཡང་ན་གཉི་གའི སྤྱི་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་གྲོགས་དང་ལྡན་པ་རིམ་པས་བྱུང་བའི་མི་དམིགས་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་སྟེ།དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ཡང་གཞན་དག་ནི་དེ་གསུམ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་གྲོགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དེ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་ལྔའི་རིམ་པས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། དང་པོ་གསུམ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོའི་བློ་ཐེ་ཚོམ་ཉེ་བར་སྐྱེ་བས་ཐ་མ་གཉིས་ཡོད་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་ལ། གཉིས་ཀྱིས་ནི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྔས་ངེས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་གཅིག་ལས་གཅིག་གིས་མ་ངེས་ན་ཐེ་ཚོམ་སྤོང་བར་དཀའོ་ཞེས་བསམས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྔ་མའི་མི་དམིགས་པས། །གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ། །གཅོད་པ་མེད་ན་དེ་ཅི་ཞིག། །གཅོད་ན་ཕྱི་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མི་དམིགས་པ་གཉིས་པོ་གང་ཡིན་པས་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འདི་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུར་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་ན། འབྲས་བུ་གཉིས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡོད་པ་གནོད་པ་འདིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའི། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་དེ ཉིད་ན་གནས་པའམ།ཡུལ་གཞན་ནས་འོངས་པའམ། ཚོགས་པས་དབེན་པ་ཅན་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བྱེ་བྲག་གི་གནོད་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མ་ཡིན་ན་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་ལྟོས། ལྡོག་པ་ལ་འདི་དགོས་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཛིན་པའི་ མངོན་སུམ་ལ་གྲོགས་བྱེད་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན།འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་བྱུང་བ། །མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་མིན་ནམ་ཅི། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡོད་ན་ཡོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མེད་དོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
梵文题目：Kātyākaraṇa-bhāva-siddhi
藏文题目：རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ
汉译：因果自性成就论
顶礼文殊童子！
首先是偈颂：
"现量与不可得，
三种差别正成，
因果之自性者，
或说由五相成。"
解释如下：
应当理解，因果是由现量和不可得来成立的。其中，有人说通过三种差别而成立：要么是两种依次生起的现量(伴随着不可得的辅助,进入共相并具有两种境)，要么是两种依次生起的不可得(伴随着现量的辅助并能把握共相)。
另有一些人主张通过五种差别而确定：即前述三种加上后两者的辅助。他们认为，虽有前三种，但由于认知者的心会生起怀疑，所以若有后两种，则能成就随行、返遮等特征以及因果的自性。其中，由现量了知随行，由两者了知返遮，thus由五相确定成就。他们认为若缺少任何一相，则难以断除疑惑。
对此进行考察：
"若前不可得，
不能遮他系，
彼有何作用？
若能遮何需后？"
这是说，若这两种不可得是为了成立返遮，就应考察其本身的目的。当无因之所欲显现时，以此障碍来成立两果之所欲显现。这又分三种：即处所本身所住、从他处而来、或由聚合离散等所生。若离此等差别的障碍则不成为因由，此复何待？
若说这不是为了返遮所需，而是为了显示作为随行把握的现量之助伴，那么：
"此有故此生，
岂非现量知？"
这是说，除了有则有的关系外，再无其他随行可言。
这是我对这段藏文的直译。我尽量保持了原文的逻辑结构和术语含义，同时使用了较为通顺的现代汉语表达。

།དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། འདིར་མི་དམིགས་ པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ།འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅི་འདྲ་བ་འདི་འདྲ་བ། ཉེ་བར་ཐོབ་པར་ཡང་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ན་མེད་པ་གཟུང་བ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་འཛིན་ཏེ་མི་འདོད་པར་ཐལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་ གསུམ་ལས་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་སྔ་ན་མེད་པ་མི་དམིགས་པས་འགྲུབ་བམ།མེད་པ་ཙམ་ཡིན། ཕྱོགས་དང་པོ་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ། །དེ་ན་མི་གནས་གཞན་ལས་ནི། ། སྐྱེས་མིན་གཞན་ལས་འོངས་པ་མིན། །གང་ཞིག་ཡོད་ལས་འབྲས་འབྱུང་བ། །གལ་ཏེ་དེས་མིན་འགའ་ལས་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་སྟེ། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་ན་འབྲས་བུ་དེ་ན་གནས པའམ།།གཞན་ལས་སྐྱེས་པའམ། གཞན་གྱིས་འབད་པས་གཞན་ནས་འོངས་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་ན་བརྒྱས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ཟིན་པས་ གཞན་དོགས་པ་མེད་དོ།།གལ་ཏེ་ཡང་དང་པོའི་མི་དམིགས་པས་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དངོས་པོ་མེད་ཙམ་རྟོགས་ན་ཡང་། །སྔ་མ་དོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་ཡི་བྱ་བ་སྔམས་ན། །འདི་ལ་ལྷག་མས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རེ་ཞིག་མེད་པ་ཙམ་རྟོགས་ ན།།གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །འདི་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་ན་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ཉེ་བར་ཐོབ་པས་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་ཉིད་དོ། །འདིའི་བྱ་བ་ལས་སྔ་མའི་དངོས་པོ་མེད་པ་འདི་རྟོགས་ན་གསུམ་པོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པས་ལྷག་མས་ཅི་ ཞིག་བྱ།གང་གི་ཕྱིར་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཁྲུལ་བ་ཡིས། །ལྡོག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ཅེ་ན། །མངོན་སུམ་ཙམ་གྱིས་བྱ་བ་ལའང་། །འདི་ལ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་བརྗོད། །ཅེས་སྨོས་ཏེ། གང་སྔ་མ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ རེ་རེ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་རེ་རེས་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་བདག་ཅག་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
这也是由现量所成立的，在此何需不可得的辅助？如是，这种随行关系不也是如此获得的吗？因为不仅仅是由现量而有。由特殊的现量把握先前无有，对此并无不当之处。
如是，除了三种差别外，是否由不可得成立遮遣事物的先前无有之自性？还是仅仅是无有而已？若是第一种情况，则应如是：由此有故此生起，因为无从他生起的缘故。
"返遮唯彼性，
彼处不住故，
非从他所生，
亦非从他来。
若有果从因，
非彼非从他。"
这也是由先行不可得的现量所成立，后二者则全无作用。即若无因，则遮遣果于彼处安住、从他生起、或由他力从他处而来，由此成立返遮。后二者则不能成立，因为若它们的作用不成立，即使有百个也无用。而且由第一个已经确定成立，故无需顾虑其他。
若认为由第一个不可得仅了知无有，则：
"若知唯无事，
前亦无所疑。
若思此作用，
余者复何为？"
首先，若仅了知无有，则何者随行于何？若由"此无"也了知随行，则会导致过度推论，因此疑虑完全断除。若由此作用了知前者事物之无，则由三者已了知彼性，余者复何所为？因为后二者并未获得所缺之物。
"若由随行惑，
了知于返遮，
仅现量作用，
何不说此耶？"
这是说，若先前所求即是随行与返遮二者，各自的混淆性即显示它们是因果关系。因此，即使各自非彼自性，也无妨碍存在，这对我们来说是相同的。

།དེའི་ཕྱིར་ཐ་མ་གཉིས་ཡོད་ན་ཡང་དང་པོ་མི་དགོས་ན། དང་པོ་ཡོད་ན་ཐ་མ་དག་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་ བར་གྲུབ་པོ།།མ་གྲུབ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་དང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་བྱ་བ་ལས་སྔར་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པས་ཀྱང་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་མེད་དོ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་མས་ཡང་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དང་པོའི་ཡང་དོགས་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ གནས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཙམ་མེད་ལས་ཡང་མེད་པར། །ཕྱི་མས་རྣམ་པར་ངེས་ཡིན་ན། །རིགས་པ་དེ་ཉིད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །སྔ་མས་ཀྱང་ནི་ཅིས་མི་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བྱ་བ་དེ་ཉིད་ལས་སྔ་མས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་དེ་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ ཏེ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དབྱེ་བ་གསུམ་ཡོད་པས་གསལ་བར་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བས་ན་དེས་མ་ངེས་ན་ཕྱི་མས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་གཉིས་པོ་མེད་པ་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་པའི་རིགས་པ་འདི་མཐོང་བས་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན་ནོ། །དེ་ལ་ རག་མ་ལས་པས་དེ་མེད་པར་ཡང་འབྱུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་གཉིས་པས་མེད་པ་ཉིད་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་མེ་དང་སྔ་མོ་ཡོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་དུ་བ་ཡང་བོང་བུ་མེད་པས་སྔར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། གཉི་ག་ལྡོག་པས་ལོག་ པའམ་ཕྱི་མས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དང་གཞན་བརྒྱུད་པའི་ཐབས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་པས།སྔར་བཞག་པ་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གནས་ན་གསུམ་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ནི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཕྱི་མ་ཡང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་གྱི་དེ་གཉིས་སམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་ བས་ཅི་ཞིག་བྱ།གཉིས་ཀྱིས་དགོས་པ་ཡོད་དེ་གཞན་མེད་པས་ཀྱང་ངེས་པར་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་ན་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་མེད་པས་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཆ་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད། མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་དུ་དོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།གཞན་དུ་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ཡང་གསུམ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔར་སྨྲ་བ་དང་གཞུང་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མའི་མི་དམིགས་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་མོད་ཀྱི། དེ་ཡང་མེ་དང་བོང་བུ་ གཉིས་ལོག་པ་ཡོད་པ་དང་།དེ་མ་ཐག་ཏུ་དུ་བ་མི་དམིགས་པས་ལྡོག་པས་ད་ལྟར་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ནོ།

因此，即使有后两者而不需要第一者，若有第一者则不需要后两者，这一点已经成立。
这并不成立。因为仅由第一者了知"在其作用之前彼性不存在"时，也由于运用于该作用的自性，并非确定把握为"不存在"，而是由后者才能确定把握 - 这种说法不合理，因为第一者本身就已无有疑虑。
"若后者定解，
仅由无而无，
由理性相同，
何不许前者？"
这是说，由作用之前者所说的"无"，也是因为仅由彼无而显示为无，因为如前所说的三种差别存在而明显超胜的缘故。因此，若由彼不能确定，则由后者也不能确定。
对此，前两者仅安住于无性，而非唯一，见到此理后，谁还会信任后者？由于不依赖于彼，将导致无彼也能生起的过失，因此第二者与无性不相关联是相同的。
再者，对于在有火的清晨刚刚生起的烟，虽然说"由于无驴而先前已经体验"，但说"由二者返遮而返"或"由后者也然"，这是随顺其他相续方便的缘故，违背了先前的安立。
如是若说"不是三种而是两种"，则后者也成无义。仅此而已，何须说是二或三？若说"二者有用，因为仅由他无也不能确定"，如是，若是仅由因无而不可得，为何不承许这是前分自身的功能？
若说"不是"，已经说明了"因为于一切处无有疑虑"。否则，也可以说"现量也是三种而非二种"。再者，因为与前说和论典无有差别的缘故。
虽然主张前者不可得为一，但那也有火与驴二者的返遮存在，以及由紧接不可得烟而返遮，所以现在也是两种。

།དང་པོ་མེད་སྣང་རིམ་པས་དམིགས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གནས་པར་ཤེས། །ཡང་ན་མཐོང་རིམ་མི་དམིགས་པས། །གཞན་དུ་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ སྨོས་ཏེ།ཐེ་ཚོམ་དེ་དང་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དང་སྔ་མ་སྔ་མ་དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པར་ཚོལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་གསུམ་ལ་སོགས་པར་གཞན་པར་གྱིས་ཤིག་།མངོན་སུམ་དབུས་སུ་གཞག་པའི་མི་དམིགས་པ་དག་གང་དུ་ཡང་མི་དགོས་ཏེ། གཞན་དགོས་པ་ཡོད་པས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་གཉིས་དཔྱད་ན་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ། དེ་བས་ན་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངེས་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །དེ་གཉིས་དོན་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་དེ་རང བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་གཉིས་ཀྱང་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ངེས་པ་མེད་པས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ལྡོག་པ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པའི་མི་དམིགས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ཅན་མངོན་སུམ་ལྡོག་པ་རིགས་ པ་ཡིན་ནོ།།མ་ཡིན་ཏེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་མ་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་མང་པོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་མཐོང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་མེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་ལེགས་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་ པར་བརྩད་པ་འདིས་ཅི་ཞིག་བྱ།དེའི་ཚེ་དུ་བའི་དྲི་མ་ཙམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། །དུ་མ་ལྡོག་པ་ལས་གང་ལྡོག་པ་དུ་བ་ལོག་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཉིད་ལ་ གུས་པར་མི་བྱའོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཟུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ངེས་པ་ལ་ཡང་དུ་མ་སྲིད་པ་དག་ལས་གང་ཞིག་ཡོད་པའི་སྦྱོར་བས་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་མི་དམིགས་པ་ལས་གང་ཞིག་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་འདི་མེད་པ་ཡིན་ན་རེ་ཞིག་དེ་ཡོད་པའི་སྦྱོར་བས་སྔར་ཡང་འདི་ཡོད་པས་ཡིན་ནོ་ ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པ་དེ་ལ་ཡང་རེ་རེ་ནས་བཞག་པ་དང་།བསལ་བ་དེ་ལྟ་བུས་རྟོགས་པར་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཡོད་པས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གིས་ལྡོག་པ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་སོ། །དུ་མ་བསལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གཉིས་བོས་ཀྱང་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་སོ།

"首先无显依次见，
知住于因与果中，
或由见次不可得，
将成无有穷尽他。"
这是说，为了断除种种疑虑，将导致需要寻求后后与前前的可得与不可得。对此，随意安立为三种等其他数量。
现量居中所立的不可得等在任何情况下都不需要，因为由于他者有用，对二者都不可信赖。若分析彼二者，仅由一者即可成立。因此，由现量和不可得二者确定随行与返遮，如因果般安住。因为彼二者虽义有别，但本性相同。
由于彼二者了知次第不定，故二种都得以成立。虽然如此，所说的返遮是如是安立的，因此由执彼的不可得而返遮随行境的现量是合理的。
并非如此，是安立为无则不生之相的所量，而非由多者，因为在似量中也见到有故。由一个显现不可得即能极好地成立彼无，何须此过度争论？
此时连烟的微尘也不可能存在。有人说："由多返遮中，岂不应确定'由何返遮而烟返'？"正因为如此，才需要依赖执取随行的现量。不应仅由他无的结合而敬重无性。
同样，对于以把握随行为先的确定，也想从诸多可能中由某一有的结合而了知"此有"，由不可得中某一无的结合而了知"此无"。如是，首先由彼有的结合而先前已成立"由此有故"的情况，也能由如是一一安立与遮除而了知。
同样，也能由有的前后二者证成返遮。即使以二者也不能遮除多等，这就是所安立的。

།ལྔ་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ ཡང་མ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ།ཐལ་བ་དང་མེ་དང་བུམ་པ་དང་། །རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཆུའི་རྒྱུན་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྔ་མ་མེད་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆུ་ལོན་གྱིས་འགགས་ན་ཆུའི་རྒྱུན་འགགས་པ་དམིགས་ཏེ། དེ་ཡོད་པས་དེ་མེད་པར་མཐོང་བས་ དེ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོར་ངེས་པས་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་གསུམ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་སྔར་མ་མཐོང་བའི་མེ་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བ་ན་དུ་བ་མཐོང་བས་མེ་ལ་ལྟོས་པ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་དུ་བ་ཡང་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྟག་།དེ་ལྟ་ན་ཡང་མེ་ རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་བུད་ཤིང་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་གཞན་ཡང་གང་འདོད་པའི་བོང་བུ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དུ་བ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ཅི་མེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བོང་བུ་ཡང་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་དེ་ལ་ཡང་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན།གཉི་ག་ལ་ཡང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། །གཞན་དེ་དག་དགག་པའི་ཕྱིར་གསུམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མེ་བསྒྲུབས་ན་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དགག་པ་མེད་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་རོ།།མེ་ལ་ལྟོས་པ་ལས་ནམ་ཡང་བོང་བུས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པ་དང་འགལ་ཏེ་དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འགག་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་དཔྱད་པས་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་གླགས་ཚོལ་གྱི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ དུ་མེ་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བ་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་བཀག་པ་ཉིད་དུ་གནས་མ་ཡིན་ནམ།མེ་ཉིད་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་དང་བུད་ཤིང་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་མི་རྩོམ་པ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བརྩད་པར་མི་རིགས་ཏེ། རྣམ་པར་གཅོད་ པ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ།འདི་ལྟར། ཚོགས་ལ་ལྟོས་ནས་གཞན་དང་ལྡན། །རྣམ་གཅོད་རྫས་ལ་ལྟོས་པ་ཡིས། །མཐུན་པས་མ་འབྲེལ་རྣམ་པར་གཅོད། །ལས་ལས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་གཅོད་འགྲུབ། །ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་གང་གི་ཚེ་མེའི་སྒྲ་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཚོགས་པ་ བསྡུས་པ་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ།དེ་ཉིད་ཁོ་ན་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་མེའི་རྫས་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ཡང་མེའི་རྒྱུ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་མཐུན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ།




我将为您翻译这段藏文文献。这是一段关于因果关系和逻辑推理的哲学论述：
这五种安立也是不周遍的。因为灰尘、火、瓶子、陶工等物没有后者，而且水流停止等现象虽无前者也能成立。例如，当水坝阻断时，可以观察到水流停止，由于有此（阻断），见到彼（水流）不存在，这些确定为因果关系的本质，故不依赖于前者。同样，对于其他情况也应当了知是依赖于三者。
譬如，当看到之前未见过的非火之物靠近时出现烟，为何不能推测由于其他原因也能产生烟呢？即便如此，火仍是因，如同柴火一样。若是这样，其他任何所欲之物如驴子等若也成为因，则应当从烟推知其存在。
对此若问：难道驴子像火确定为因那样确定吗？抑或是因为现量和不可得也适用于彼？（答：）两者都不合理。并非依赖于第三者来否定其他那些，而是证成火时彼亦得证，因为在无有其他否定时即无有违害。
也不是推理，因为未确定为因的缘故。相对于依赖火而言，任何时候也不会产生"是驴子所作"的怀疑，因为与确定相违，这是怀疑的本质。其遮遣也是通过对彼本身的观察而成，而非由他者，因此不是寻找过失的对象。
同样，说"火是因"的确定执著是否因不了知而处于被遮遣的状态？火本身不是因，因为未遮遣其他非因，且柴火在胜义中也是因。若说也非是因，因为有时不生烟的缘故。（答：）不应争论，因为由三种遮除的差别而成立。
即：
依集合遮除具他，
依实体遮除无关，
由业用极遮除。
当火之语言表达所摄集合时，即是遮除与他具有的关系。当是火的实体自身时，即说是火的因性；当是相顺时即是因，这是遮除无关系。

།དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ ཡང་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་འདི་ལྟར་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཉིད་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་ཤེ་སེ་ཨསྫ་ཏའི་ཞལ་སྔ་ནས་བཤད་པ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེ་བཙུན་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་། རྫ་ མཁན་གྱིས་ནི་བུམ་པ་དང་།།མེ་ཡིས་ཐལ་བ་བྱེད་པ་ཡིན། །མཚོན་སོགས་ཀྱིས་ནི་རྨ་ལ་སོགས། །གསུངས་པའི་དགོངས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་བ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་མེ་ཅིའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་མི་དཔག་།མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ ལ་སོགས་པ་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་ལྟར། འབྲས་བུའང་ཁ་ཅིག་སྐྱེ་བ་ནི། །ཙམ་ཞིག་རྒྱུ་ལའང་ལྟོས་པ་ཡིན། །གཞན་དག་རྒྱུ་ནི་གནས་པ་དང་། །དེ་དག་ལྟོས་པར་དུས་རིག་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བུམ་པ་དང་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བ་ཁོ་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུན་ཆད་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཉིད་ངེས་པར་ནུས་ཀྱི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་གཞན་ལ་ནི་དུ་བ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱུན་འགག་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མ་ཚང་ན་རྒྱུན་འགག་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ལས་ད་ལྟར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡང་རྗེ་བཙུན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་འབད་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཉེས་པ དེའི་ཚེ་ཡང་ཕྱི་མའི་ཆ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་མི་དམིགས་པས་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཉིད་ཁོ་ན་མཆོག་ཅེས་བྱའོ།  །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གཅིག་གིས་བསྡུས་ནས་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ།

  让我来翻译这段藏文：

事物的作用就是它的本质，因此当时也是在遮除无关的部分。而且，这三种差别的作用是通过现量和不可得而成立的。在这种情况下，应当依据谢谢阿斯加达的解释才是合理的。

至尊《量评释》的作者也说："陶工制作瓶子，火使之成灰，刀等造成伤等。"这就是其密意。因为在果上没有差别，所以为什么不能从灰烬推断有火呢？不是的，因为认为要依赖处所、时间等因素。如此：

"有些果仅在生起时，依赖于因；
其他的则需因持续，
应知它们依赖时间。"

关于这点，瓶子和灰烬等的生起只依赖于其他。正因为如此，由于依赖其他事物而断绝相续，已经过去，所以能确定有为法的因的存在，但不是现在的，因为趋入等不是一体的缘故。

在其他方面，烟的显现等是依赖于特殊状态，而不是依赖于其他相续的灭。因为在因不具足时相续会灭，所以由于不依赖其他而成为现在，这是没有过失的。

基于这样的观点，至尊法称所说依靠后两者的努力是有果的。先前过失时，也不依靠后面的部分。是以现量为先的不可得，而不是由于不依赖其他，所以说第一个才是最殊胜的。以十一偈颂总结，通过以现量和三种不可得为先导而成立因果的自性。

D4259

མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་མི་ཏྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་ཀུ་མཱ་ར་ཀ་ལ་ཤ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱི་འགྱུར།།[་]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བིཛྙཱ་པ་ཏི་མཱ་ཏྲ་ཏཱ་སིདྡྷ་ནཱ་ མ།བོད་སྐད་དུ། རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པའོ་ཞེས་འགྱུར་ཁ་ཅིག་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འདི་སྟོན་ཏེ། གང་ཞིག་གང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བཞིན་ནོ། །དཀར་པོ་དང་ཀླུ་དང་དྲི་ཞིམ་པ་དང་མངར་བ་དང་རྩུབ་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་དེའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།འདི་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དཀར་པོ་དང་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དེ་ལ་དེ་དག་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་ གཏན་ཚིགས་གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདི་དག་ཅེས་སྨོས་པས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡང་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་དཔེ་མ་ཡིན་ནམ། རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་མེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རལ་གྲིའི་སོ་ཇི་ལྟར་རྣོ་ཡང་བདག་ཉིད་ལ་བདག་ཉིད་མི་གཅོད་དོ་ཞེ་ན། མྱུ་གུ་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འགལ་བ་མ་ཡིན ནམ།གཏད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་འགལ་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རལ་གྲིའི་སོ་གཅད་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཅིག་ཅར་གཅིག་ལ་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་ པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་འགལ་བ་མེད་དོ།།འདི་ལྟར་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གསལ་བ་སྟེ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་འབྲེལ་པ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། དེ་ཡང་དེས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འབྲེལ་ཏོ། ། གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་གསལ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་དེའི་ངོ་བོར་མ་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
这是大智者智吉祥友尊者所作已圆满。由印度堪布班智达库玛拉迦拉夏和译师释迦光所译。

